Μόνη (μαζί σου)

Για κάποιο καιρό
νόμιζα ότι δεν είμαι
μόνη μου
μαζί σου.

Πριν ήμουνα
μόνη μου
κι ερχόσουν,
μιλούσαμε.

Ίσως δεν είχαμε
πλησιάσει αρκετά
για να δω
τη δικιά σου
μοναξιά.

Πώς έμοιαζε
και ποια ήταν.

Να δω τον πόνο σου
και να τον «κρίνω».

Αν αυτό
λίγο πιο αριστερά
κι αν έβγαζες
αυτό
και το 'βαζες εκεί
λίγο πιο δίπλα
να
πιο δω
δε θα 'ταν η ζωή
μια ηλιαχτίδα
χαχα

ναι δεν είμαι
χαζή
το ξέρω ότι οι άνθρωποι
δεν έχουν
κουμπιά
κι όμως
θα 'ταν τόσο καλύτερα
πιο αριστερά.

Αναπνεύστε
κοιτάξτε λίγο
την πάρτη σας.

Λίγο όμως,
όσο χρειάζεται
για ν' αντέξετε τη
φάση σας
να γελάσετε
λίγο.

Τρίζω και σφίγγω
τα δόντια μου
καθώς τα λέω
γιατί εγώ;
γιατί εγώ να
βλέπω,
όσα βλέπω;

Μακάριοι οι τυφλοί

Τα λόγια τα 
τρώμε·
δεν πεινούσα να δω
μα να με νιώσουν
τα μάτια είναι δικαιολογία.
Μια επίφαση
για να πούμε στο
άλλο

«δε με βλέπεις
δε με είδες 
ποτέ κανένας δε θα με
δει,
θα κρυφτώ
στο πιο ψηλό
κρυφό
βουνό»
και θα κάνω
πως τα βλέπω
όλα από κει.
μπρρρ
κάνει κρύο
εκεί.

Πιο πολύ πονάω
γιατί νομίζω
δε με βλέπεις
ή που δεν είδες
πως σε κοιτούσα

μέσα σου;

Αν το παραδεχτώ
τι μένει πια
να καλύψει τη γυμνή μου
ψυχή;

Μακάρι να με έβλεπε·
θα μπορούσα να θυσιάσω
τη φωνή μου γι΄ αυτό
την ανάσα της
ύπαρξής μου,
όχι πια.

Όσο κι αν θα 'θελα
να σου φτάνω
να είμαι για σένα 
αναλλοίωτη,

διαχρονικά

«σύμφωνη»,

μόνο η ψυχή είναι για πάντα.

Σε ξέρω και

σ' αγαπώ

αλλά δε σε θέλω

δίπλα μου,

αν είναι να χάσω εμένα.

Μπορώ άλλωστε;

Φαίνεται

δεν πάμε στο ίδιο μέρος.

Η ψυχή μου είναι

ελεύθερη

και ξέρει πού να πάει

ευτυχώς.

Να περιμένει από μας

που κλαίμε όταν

οι δρόμοι μας

χωρίζουν;

Αφού δρόμοι είναι

κι εμείς πόδια έχουμε.

Ακολουθούμε

εκεί που εμείς

ορίσαμε,

κανείς δεν μπορεί

να αποφασίσει

αλλιώς.

Εύα Καραναστάση, 20/12/2022