Blazing Heart Sun

  Το παρελθόν δεν αλλάζει. μπορεί να πλαισιωθεί εκ νέου Ένα κείμενο που νιώθω την ανάγκη να γράψω όχι απλά σε μια προσπάθεια να ξεκαθαρίσω μια κατάσταση που σαπίζει επί ενάμιση χρόνο, αλλά γιατί θεωρώ ότι απαιτείται η έκφραση και ανάλυση ζητημάτων πολύ πιο μεγάλων από μια σχέση μα εξίσου σημαντικών σε άλλη κλίμακα. Αναγκαστικά θα αναφερθώ στη σχέση μου με την Σ. -όπως σύντροφος/@- διότι όσοι ξέρουν ξέρουν, κι όσοι όχι δε χρειάζεται να το προσωποποιήσουν για να δουν τη σημασία του. Αφορμή λοιπόν ότι η Σ. τα τελευταία αυτά χρόνια που ακολούθησαν τον χωρισμό μας μιλάει σε όποιο θεωρεί αντισεξιστή ή είναι στο κοντινό μου περιβάλλον, προσδίδοντάς μου την ταυτότητα «κακοποιήτρια», δηλώνοντας πως φοβάται να υπάρχει στον ίδιο χώρο με μένα και απαιτώντας να αποκλειστώ από συνελεύσεις και στέκια με τα οποία συνδεόμαστε αμφότερες, χωρίς να μπαίνει σε οποιαδήποτε ανάλυση του περιστατικού. Το Γενάρη του 2019 σε έξοδο με τη Σ. και δύο φίλες της, συζητούσα με μία από τις φίλες για το πρόσφα...

  I Το φίδι κάθεται στην κοιλιά μου Τυλίγει τη μέση μου κι η ουρά του σπρώχνει την είσοδο του κόλπου μου. Εκείνος πού και πού πετάει με τόνο παιδιού τρομαγμένου ή και θυμωμένου μαζί "ναι αλλά πάρτε το! βάλτε το μέσα!" Το σώμα μου και το φίδι θέλουνε να μείνουνε μαζί. Σφίγγεται στο αριστερό μου χέρι Σκαρφαλώνει στο σβέρκο μου αργά έρχεται στο δεξί ώμο Ξαφνικά νιώθω δονήσεις στο σβέρκο και σαν ζωντανή αλυσίδα. Για λίγο κάτι μ' έχει σβερκώσει Η όλη αίσθηση βγάζει κάτι βαθιά σεξουαλικό σαν απ' τον πυρήνα της φωτιάς της γης Εκείνο και το σώμα μου ηλεκτρικά επικοινωνούν δονήσεις Νιώθω πιο μαζί σου από ποτέ Κι από πριν δηλαδή Αλλά τώρα είναι πιο εύκολο να συνδεθώ ή καλύτερα να το πάρω στα σοβαρά αλλά και να βγει μια συνεννόηση Ίσως γι' αυτό. Να τα λέμε πιο συχνά ΙΙ "Το φίδι! Το φίδι! λέω Πες μου, στ' αλήθεια γίνεται;" "Στ' αλήθεια. Να το πάρω;" "Όχι να δω αν γίνεται ήθελα" Κάπως ηρέμησα όμως ο σβέρκος μου πονούσε Όχι ότι δεν πονάει ό...

 Ένα λαστιχένιο κορδόνι τεντώνει και τεντώνει. Η Αγάπη πονάει στο στήθος, ανακατεύεται το στομάχι της κι όλα γυρίζουν. Τεντώνει και τεντώνει ώσπου δεν αντέχει άλλο. Θέλει να ουρλιάξει, να χτυπήσει δυνατά, να σπάσει. Περιμένει την αφορμή αλλά δεν το ξέρει, κοντεύει να σκάσει.  Τελικά μια μέλισσα μπαίνει απ' το ανοιχτό παράθυρο. Της τη σπάει. Την παίρνει κυνήγι, θέλει να τη διώξει. Η μέλισσα την τσιμπάει.  Λες κι άνοιξε μια βαθιά σπηλιά πόνου, τα ουρλιαχτά της ακούγονται στα πέρατα του κόσμου. Καταριέται τη μελισσα, απειλεί να την εξαφανίσει. Ξεχνάει πως έτσι κι αλλιώς χωρίς το κεντρί της θα πετάξει πίσω στο σύμπαν, μακριά απ' την εκδίκηση της και το λάστιχο...  ξαφνικά φαίνεται τόσο χαλαρο και σιωπηλό. Νιώθει ένα κενό, εκεί στο στήθος, το στομάχι της μαύρη τρύπα, ρουφάει το κεφάλι της. Τι υπάρχει εκεί; Τι θέλει;  Ένα λαστιχένιο κορδόνι τεντώνει και τεντώνει. Η Αγάπη πονάει στο στήθος, ανακατεύεται το στομάχι της κι όλα γυρίζουν. Δεν μπορεί ν' ανασανει, θέλει να κ...

  Νέα σελήνη. Δεν ξέρω ότι οι μέρες περνάνε, μόνο το βλέπω στους αριθμούς που αλλάζουν στο κινητό. Ίσως αχρείαστο, ίσως σημαντικό ώστε να "αξιολογώ ορθολογικά" την ταχύτατη πορεία που έχει πάρει η συνειδητοποίηση των πληγών κι η απελευθέρωση που προκύπτει. Χθες ήταν τεράστιο το βάρος που έφυγε  απ' το συκώτι μου. Κι η άμμος με αγκάλιασε εμένα και την επιθυμία μου, δικαιολόγησε τον πόνο ως αναγκαίο για να συνδεθώ μαζί της, να της χαρίσω το βάρος μου για να δανειστώ την ανάσα της. Φόβος. Της ανυπαρξίας ή του αλόγου; Εύα Καραναστάση  © 19/8/2020